Natte neusjes

Allemachtig,

Er komt een dag dat de druk te groot wordt. Lang kon de prinses tevreden worden gehouden met trips naar tropische oorden en onderwateravonturen in tokkielanden, maar nu het wensenlijstje korter begint te worden, werd het zo zoetjes aan tijd voor iets anders. Mevrouw wilde Frozen doen, sneeuwengelen maken in de sneeuw, Prinses Elsa zijn, husky puppy's kroelen, rendieren achtervolgen en op de foto met Sven de Moose (een of andere sarcastische eland)! Zoals waar alle mannen in het burgerlijk huwelijk op enig moment toe gehouden zijn... smile and wave boys... gewoon meebuigen!

Nog wel op de jaarlijkse dag der liefde vertrok een avondvlucht naar Stockholm voor de eerste etappe. We maakten gelijk kennis met het Scandinavië dat we kennen: 23 euro voor een taxirit van 4 km naar een hotel vlakbij het vliegveld. De volgende ochtend brachten onze vrienden van Norwegian ons in anderhalf uur naar het Scandinavië dat we nog niet kenden: de bevroren stad Kiruna in Zweeds Lapland. Een busritje van twee uur langs bomen, sneeuw, bomen, sneeuw, bomen, twee rendieren, bomen, sneeuw, houten huisjes, sneeuw en bomen bracht ons bij de Pinetree Lodge bij het plaatsje Kangos. Hier mocht Prinses Elsa haar warmste spulletjes laten slingeren in een klein kamertje. We waren er: Zweeds Lapland! Een winters avontuur van vijf dagen begon!

Terwijl het elandburgertje tussen de tandjes werd gekletst, werden biertjes als Doggy Style en Brown Bear voor meneer en cava voor de prinses in een constante stroom onze kant op bewogen. De kunst is simpelweg niet naar de stukprijs te kijken, maar naar de vlammen in het knisperende haardvuurtje. Net toen ondergetekende lekker holbewoneresk in de vlammen aan het staren was en op alle teksten van de prinses een instemmend gebrom liet horen, brak er paniek uit! Noorderlicht, er is noorderlicht, kom kijken er is noorderlicht, volgens mij is er noorderlicht, kom kijken, mis het niet. Allemachtig, net lekker aan het staren, moet je naar buiten. Maar dan zie je het hoor: een vaag oplichtende gloed boven de beboste heuvel. Met wat goede wil was er enig groen te zien, maar dat lukte pas echt door de camera. De camera liet kleuren zien de we met het blote oog niet of niet goed zagen. Niet het noorderlicht zoals op de eerste twintig foto's van Google, maar hij telt... noorderlicht: check!

De volgende ochtend begon het avontuur waarvoor we kwamen. Bij minus tien graden stapten we volstrekt warmte geïsoleerd de hondenkennel binnen. Een kakofonie van geblaf, gepiep, gehuil en gekwijl kwam tot ons... de driedaagse huskysledetocht van ongeveer 120 km door het winterse landschap kon beginnen. Per slede stonden er vier honden en al gauw ontdekten we hoe graag ze wilden starten. Nog tijdens de uitleg over het staan achterop de slede, niet onbelangrijk het remmen, het vallen als een stervende zwaan en het corrigeren van de honden... voerden de honden het gejank een paar tandjes op. Het was nu echt tijd om te gaan! Het hek ging open en de 29 honden spoten het hek uit, slechts gehinderd door de zeven sledes die ze voortrokken.

De rust keerde terug! De honden vonden het fantastisch om lekker te rennen en alleen het geroetsj van de remplank en de ijzers van de slede waren hoorbaar. Ok, af en toe gilde iemand tijdens een onvoorziene snoekduik de sneeuw in, maar er was niet meer dan frisse lucht, veel sneeuw, overal dennebomen, bevroren rivieren en spekgladde ijslagen over de vele meertjes. Soms zagen we een rendier zich door de diepe sneeuw worstelen of een zwarte hoen zich verstoppen onder een boom en rustig lieten we ons met een gangetje van 11 km per uur meevoeren.

Bij de lunch ging het anker uit en werden de honden gek omdat ze niet door mochten. Maar ze hadden dit al vaker gedaan... lang stoppen betekende ook dat er een lekker stukje bevroren worst te verdienen viel, dus al snel gingen ze over in de kwispel- en bedelmodus. Een halve cirkel werd getrokken in de diepe sneeuw, rendierenvelletjes eroverheen, houtvuurtje maken, soepje en kruisbessensap erop en weer even op temperatuur komen. Maar zo koud was het niet, dus we wilden al snel verder. En zodra er één iemand opstond om op te ruimen, begonnen de 29 husky's weer met hun gehuil. We gaan!

De stukken door de bossen waren smal en pittig door het vele bochtenwerk en de open vlakten waren uiteraard eenvoudig. Dan kon je de stang loslaten. Daarna doken we weer de rivierbedding af, de rivier op en weer de stijle oever op. Soms op één ijzer van de slede, soms met een eigen snoekduik en soms zonder problemen. Na een lastige haakse bocht met veel ellende waren we na 40 km eindelijk bij de hut voor de eerste nacht.

Ontspanning in het houten hutje zonder stroom en water was er echter niet bij... er moest noeste arbeid worden verricht. Water halen uit de rivier, hout sprokkelen en in stukken hakken, water koken, de bevroren hondenworst in stukken hakken en ontdooien in warm water, de sledes ankeren, de honden op een bedje van stro en aan de ketting krijgen, de hondenharnasjes af, een meerpansgerecht maken met één gaspit, hondenpoep scheppen, de houtkachel aanmaken, het voer uitdelen aan de honden, ondertussen even de voortplanting in gevaar brengen door in een hokje in de vrieskou een tinkeltje te doen en als je dan nog niet bevroren was... je bed opmaken. Uiteindelijk warmde het hutje op en kon er prettig worden gekeuveld met wat eten en drinken. De honden lagen ondertussen lekker buiten te knorren en veerden op iedere keer dat iemand iemand naar buiten ging om de voortplantingsmogelijkheden in gevaar te brengen.

Na een nacht vol gezaag, dichtklappende deuren na nachtelijke wandelingen naar het toilet en dus zeven mensen in een slaapruimte, stonden we gebroken op en begon het hele circus weer opnieuw. Vuur maken, honden voeren, sledes oprichten, honden inspannen, hapje eten tussendoor, hondenpoep scheppen en als je wat flauw werd van de inspanning dan nam je gewoon even een snuifje van je handschoen. Die meurde inmiddels naar hondenkak, hondenvoer en natte hondenvacht. De tranen die vervolgens in je ogen ontstonden bevroren direct en kregen je direct weer scherp.

De tweede dag voerde ons weer over vlakten, door bossen en over rivieren. We hadden de boel onder controle en konden ons meer gaan richten op de honden. 29 verschillende karaktertjes, een blinde hond, honden met twee kleuren ogen, hele fluffy gevallen en uiteraard je eigen vier honden. Die waren al divers genoeg. Prinses Elsa had in haar team de wilde relnicht Sarek, de lieve en springerige Elsa (je verwacht het niet) en voorop de zoete Sarabi en Xmen. Ondergetekende had de keurig rechtdoor lopende Harry, de brave aandachtbedelaar Timon en de twee diva's Happy en Hillary die drie dagen lang voorop niets anders hebben gedaan dan rellen. We aaiden ze veel, verloren daarmee ieder besef van hygiene en stopten ze aan het einde van de tweede dag allemaal in een eigen hokje. Bakje voer erbij en oogjes toe graag.

De tweede hut was veel ruimer en luxer. Goed, er was geen stroom of water, dus het hele circus van arbeid begon natuurlijk weer opnieuw. Er moest zelfs een wak in het ijs op de rivier gemaakt worden om aan voldoende water te komen. Maar er was een sauna, een ruime woonkamer, aparte slaapkamers, een prachtige locatie aan de rivier en een iets kortere afstand tot een toilethokje dat je bij minus twintig graden levend probeerde te bereiken. Na noeste arbeid en een prima goulash met rendiervleesch was het tijd voor de sauna. We zaten er nog niet net lekker warmpjes in of het noorderlichtalarm ging af. Gebleken is dat een handdoekje niet genoeg is als lichaamsbedekking, dus snel volledig aangekleed uit die sauna en kijken. Dit keer was het menens! Grote groene flarden noorderlicht in de lucht en later een groene stroom die recht over de hut trok. Vanaf de bevroren rivier hadden we er perfect zicht op en de camera's lieten dit keer ook paars, geel, rood en blauw zien. Geweldig mooi!

Na een goede nacht begonnen we aan de terugtocht naar de lodge. We maakten de honden klaar, ontbeten flink en begonnen de sledetocht direct met een snoekduik de rivierbedding in. En omdat je weet dat het gaat gebeuren, kijk je achterom om te zien wie er allemaal op hun waffel gingen. De honden brachten ons op een mooie, zonnige dag rustig verder. Een dag eerder zagen we vrij weinig in een sneeuwbui, dus een laatste dag met goed zicht hobbelen was prima. Met de tong uit de bek hobbelden de honden voort, stopten ze soms hun snuit in de poedersneeuw om wat af te koelen en gooiden ze soms zelf het anker uit om even kaka of pipi zu machen. Prinses Elsa was tevreden over het avontuur en vond het niet erg dat ze niet op de foto kon met Sven de Moose. De elanden gaan gewoon op de lange lijst gemiste dieren erbij.

Kort voor de kennel kwamen we zowaar tegenliggers tegen en mochten we nog een laatste debacle meemaken. Wij erlangs en door de diepe sneeuw met die honden, de een na de ander viel om, de slee van ondergetekende werd over een boomstronk getrokken en de honden liepen allemaal de verkeerde kant op. Een mooi slot, kort voordat we de honden weer los lieten in de kennel. Ze hadden even een paar minuten om te bavianen en alles onder te pissen en stapten vervolgens gewillig hun eigen hokjes weer in. Na nog wat gesnuffel aan de handschoen en een korte natteneuzenshow was het mooi geweest. Prinses Elsa wilde douchen!

Tijdens een avondje in het restaurant keken we met wat kompanen van de afgelopen dagen terug op een gave tocht. De biertjes kwamen door, stukjes rendier ook en we waren weer warm en fris. Wel dook men vroeg het ledikantje in, want al om zes uur in de ochtend vertrok er een bus naar het bevroren vliegveld van Kittila in Finland. Een groepskompaan verwoorde het mooi: na een serie gebroken nachten en dagen vol poep scheppen, mogen we toch zeer tevreden met dit avontuur zijn. En dat zijn we! Een mooie hondensledetocht door Zweeds Lapland, ijzige koude meegemaakt, lieve honden geaaid, noorderlicht en genoten!

Hou dit kanaal in de gaten. Er zit een avontuur met onder andere een visje en olifantenpoep aan te komen. En wat die hondenpoephandschoenen betreft... Let it gooooooooooooooooooooooooooo, let it go....