Streets of Bangkok

Sabaidee!

De afgelopen negen dagen hebben we ons in Thailand opgehouden. Na de rellen in Athene, de demonstraties in Cairo, de verkiezingen in Venezuela en de drugshandelaffectie van Bouterse kwamen we enkele maanden geleden tot weer een lumineus plan... een stedentrip Bangkok. Na het boeken van de tickets brak aldaar uiteraard een halve volksopstand uit en werd het centrum van Bangkok overspoeld door demonstraties en kleine aanslagen. Het leek ons heerlijk ons daar te melden! Twee weken geleden blies de oppositie gedeeltelijk de aftocht en werd het centrum van Bangkok schoon geveegd. Precies op tijd!

Op donderdagmiddag vlogen we op Bangkok en stapten daarna over op een vlucht naar Koh Samui. Koh Samui druist in tegen al onze normen, aangezien er sprake is van massatoerisme, maar na het gebrek aan rust in Indonesie tekenden we voor vijf nachten in een resort aan Chaweng Beach. Halverwege de middag zetelden we onszelf aan het zwembad en genoten van de welverdiende rust, palmbomen, Changbier, cocktails en vooral de zon. Des avonds werd het strand omgetoverd in een rij restaurants met tafeltjes op het strand. Bij (nep)kaarslicht onderschepten we een licht briesje en genoten we van zoetzure big, tom yamsoep en kip cashew. Al onze favorieten kwamen voorbij.

Na anderhalve dag tom yamsoep, massages en nixen begon het alweer te jeuken. We regelden dan ook een tochtje naar het Angthong NP. Slecht plan! Nogmaals... Koh Samui, massatoerisme! Daar gaat 'ie: we werden opgehaald in een busje, 100 man verzamelden bij een aantal speedboten, spelregels door een megafoon, zwemvesten verplicht en als het fluitje wordt geblazen dient u op te komen dragen. Er is niet veel nodig om bij 50% van ons gezelschap recalcitrantie op te roepen, maar dit is verzoeken! Aangekomen bij de best fraaie eilandjes werd er ook nog een aanslag gepleegd op het begrip snorkelen: zwemvest om, geen zwemvliezen, alle koraal was dood, geen vis te bekennen, troebel water. Uiteraard leidde dat tot irritatie en een minachtend lachje mijnerzijds richting de matrozen. Een schande!

Positiever was het varen langs eilanden met schitterende kalkstenen kliffen, fraaie strandjes, een mooi lagunemeer en een stukje kajakpeddelen. De zon was ons gunstig gezind en bruinde ons zorgvuldig. We sloten de dag af met het wissen van het snorkelgedeelte uit ons geheugen, loempia's en bier bij zonsondergang en een flesje wijn bij het avondeten.

Na nog een dag nixen keerde de jeuk weer terug en regelden we een duik- en snorkeltrip naar Koh Tao. Niet met de meute mee, maar een duikschool met beperkte capaciteit. We stuiterden over de zee met een speedboat langs Koh Phangan en Koh Tao, zetten de snorkelaars af op Mango Beach en voeren verder naar de onderwaterberg bij Chumphon. Als er ergens in Thailand een kans is om walvishaaien te zien, dan is het daar en nu. De Indonesische mantaroggen hebben mij echter geleerd terughoudender te zijn met wensen omtrent het zien van dieren en dat was maar goed ook... niet gezien natuurlijk! Wel waren er murenen, grote baarzen, een school barracuda's en anemoonvissen (de anemenemenemenies). Terug bij Mambo Beach was Marjolein niet te spreken over de snorkelkwaliteit aldaar... amper vis, dood koraal. En dat is ook gelijk de nieuwe werkelijkheid. Een goed onderwaterverhaal tref je niet meer op dit soort drukbezochte plaatsen... je moet naar landen waar het koraaltrappende en visetende uitschot niet komt!

De tweede locatie was het eiland Nang Yuan. De duikschool had ons verzekerd dat we niet naar deze toeristenoverladen locatie zouden gaan, maar wat is een woord nog waard. Bij nul tot vijf meter diepte was het koraal nog gangbaar, maar daaronder was het echt allemaal dood.

Koh Samui was qua rust, accomodatie en eten echt top. Het onderwaterleven is door het massatoerisme en global warming echt enorm aangetast. Het is daar gewoon klaar! Gelukkig hadden we de oosterse parel Bangkok nog op het programma staan.

Halverwege de woensdag kwamen we aan in Bangkok. We konden direct met een glimlach het gevecht aan met de taxichauffeurs en lieten ons verschepen naar een prettig hotelletje in Banglamphu. Daarna begon een trip door memory lane! Zes jaar geleden deden we Bangkok voor het eerst aan tijdens onze reis van vijf maanden. De vijf keren dat we daarna terugkeerden voelde het echt als thuis komen en dat was ook nu weer het geval.

We liepen over Khao San net als toen en zagen daar ons favoriete hotel van toen (Siam Oriental Inn), kochten weer t-shirts van Beer Lao, zagen de Gulliver's waar Rooie Rinus zich aan Thai vergreep, zaten op het terras met een Changbiertje mensen te kijken, zagen backpackvlaggen, de 7-eleven, ananassnijders, masseurs, kleermakers... jawel de herinneringen kwamen weer boven! Echt top! Vervolgens de tuktuk in naar Chinatown. Zo heerlijk om het gebrom van de tuktukuitlaat te horen en door de straten te scheuren terwijl je een overdosis smog en fijnstof tot je neemt. Chinatown was ook weer een en al herinnering: neonlichten, volop marktkramen met rare gerechten, roselle en durian proeven, eendje eten, zeevruchtenrestaurants met gigantische haaienvinnen in de etalage (GRRRRRRR), mango met plakrijst, kastanjetje knagen en vooral je ogen uitkijken. Terug op Khao San toch nog even die gecarameliseerde sprinkhaan gegeten, biertje erbij, waterpijpje afgekloven en daarna heerlijk geslapen na een topdag.

De tweede dag in Bangkok was ook weer legendarisch. Herinneringen aan toen en nieuwe herinneringen aangemaakt. Voor de derde keer bezochten we het Grand Palace en de Wat Phra Kaew. We liepen nog even langs de liggende boeddha bij de Wat Pho en zetelden ons na een nieuwe overdosis kitsch op het terras van een restaurantje aan de rivier, tegenover de Wat Arun. Een geweldige keuze, want daar stond zowaar het heerlijke Beer Lao op de kaart. We aten en dronken er uitgebreid, voeren nog met een longtailboat door de kanalen van Thonburi en maakten ons toen op voor een topper.

We namen de taxi naar het Banyan Hotel bij Lumphini Park. In Lumphini Park waren de restanten van de demonstraties gaande en op het dak van het Banyan Hotel ligt een geweldig restaurant. Op de 61e verdieping van een van de hoogste gebouwen van de stad ligt een toprestaurant met echt een geweldig uitzicht over de stad. Tijdens een biertje aan de bar ging de zon onder en toen we werden gezeteld keken we vet romantisch uit over de streets of Bangkok met zijn vele lichtjes! Veruit het gaafste restaurant dat we ooit hebben aangedaan. De prijzen waren uiteraard navenant. We hadden alleen contant geld bij ons en moesten dus een beetje oppassen. Een 4-gangenmenu zat er helaas niet in, maar een hoofdgerechtje en een glas witte wijn was zeker haalbaar. Nogmaals... een geweldige locatie!

We sprongen de taxi in en reden naar Patpong. Niet voor de befaamde pingpongpussy shows, maar voor de markt. Aldaar schaften we zonnebrillen en een echt nephorloge van Arie Mani aan. Lekker handelen, lekker afdingen, lekker rondkijken. De dag sloten we weer af op ons favoriete terrasje op Khao San.

Op de laatste dag van onze trip liepen we naar Dusit Park. We dachten daar lekker te kunnen chillen, maar kwamen in een gigantisch afstudeerfeestje terecht van een universiteit. Overal afgestudeerden, schaduwminners en etende mensen, dus lekker rondkijken voor ons. We liepen de Dusit Zoo in en vonden onze favoriete vogels... de hornbills... en kwamen bij van de hitte. Dat lukte vooral in het restaurant tegenover de Wat Arun waar we vervolgens urenlang zaten met uitzicht over de Chao Phrayarivier, prosecco, kleine gerechtjes en tiramisu. Ook nog even zes flesjes Beer Lao meegenomen om mee naar huis te nemen.

We zijn er nog niet. In de avond namen we de tuktuk naar Little India. Met recht little, want we hebben een uur lang rondgedwaald over donkere straten, door smalle steegjes en over een kleurrijke bloemenmarkt op zoek naar India. Ons doel, de markt van Phahurat, was al gesloten, maar er waren nog restaurantjes open. Het kleine restaurant Shiva ontving ons hartelijk en schotelde ons de specialiteiten voor: knoflooknaanbrood, butter chicken, jeera rice, mutton massala, zoete lassi, boterige thee en een lekkere kwak met chutney. De eigenaar dirigeerde ons eetgedrag, las het eetgenot van onze gezichten af en raadde ons daarna aan tijdens Divali India te bezoeken en toch zeker in de Punjab te gaan kijken. Nu Marjolein nog overhalen! Ook deze dag sloten we daarna af tussen de nieuwe generatie backpackers op Khao San.

Zaterdagochtend reden we trouwens zowaar met een taxi met een daadwerkelijk in gebruik genomen taximeter naar het vliegveld. Kostte geen drol op deze manier. Op het vliegveld dumpten we de laatste Bahtjes en keken we terug op een geslaagde trip.

De rust, de luxe en het eten op Koh Samui hebben ons doen uitrusten en Bangkok was dit keer echt fenomenaal. We voelden ons daar weer de onschuldige 23-jarige backpackertjes, maar dan met iets meer te besteden. Echt een geweldige stad! Volgend jaar weer!