Paella? Da's toch een soort nasi?
Door: Stephan
Blijf op de hoogte en volg Stephan
24 Januari 2010 | Spanje, Valencia
Cuatro, tres, dos, uno... en een nieuwe aflevering in ons Transaviasponsorprogramma begint!
Eind 2009 bereikte ons het bericht dat de familie van Marjolein zich tijdelijk in de Spaanse zonneschijn zou vestigen. Je moet wel erg onbeleefd zijn wil je niet op visite gaan!
Op donderdagavond vertrokken we met onze vrienden van Transvertragia naar Alicante. We kwamen het vliegtuig echter niet zomaar in. Het was namelijk wel heel erg vreemd dat alle passagiers een 65+-kaart hadden en wij niet. In Alicante werden we opgepikt door Marjoleins ouders. Het dorpje Moraíra was onze bestemming. Een dorpje tegen een heuvel op met lichtgekleurde, forse huizen. Zij verbleven daar in een villa met fraai uitzicht, wij werden beloond met een privéverblijf in een hostel in de buurt. Onderweg zagen we trouwens Benidorm liggen met zijn flats... wat een onaantrekkelijke bende!
Op vrijdag stonden we vroeg op. Per auto en per spoor bewogen we ons richting Valencia. Een fraaie stad met lentetemperaturen. Onder een drukkende zon (20 graden) bekeken we Valencia's mooiste. We starten met onze dierenvriendjes in het Oceanográfico, het grootste aquarium van Europa. Daarna liepen we door een in een park omgetoverde rivierbedding naar het stadcentrum. Het stadscentrum bracht het gewenste resultaat. Fraaie gebouwen, kerken, een kathedraal en smalle straatjes zoals ze in Spanje moeten zijn. Uiteraard bracht het uitzichtpunt op de kathedraal Nederlanders met zich mee, maar ook zicht op Estadio Mestalla, het stadion van FC Valencia. Na een aardige tippel door het centrum zetelden we ons in de zon met een karaf sangria. Zwaarverdiende zon! Na een uurtje grillen en mensen kijken verzamelden we in de tapasbar Canovas. Samen met Marjolein haar ouders werden de diverse tapas getest en werd de dag met een cerveza en een rioja afgerond.
Zaterdags lieten we ons afzetten in Teulada, alwaar de tram vertrok. De tram reed ons door de heuvels, langs kleine dorpjes en langs legio sinaasappelbomen naar het kustplaatsje Denia. Aan de boulevard ademde het toerisme en waren de Hollanders, Engelsen en Duitsers volop aanwezig. De echte aantrekkingskracht was echter het oude centrum op de heuvel. Een heuvel vol met witte huizen, smalle straatjes en bovenop een fraaie kerk met blauwe koepels. Echt een leuk centrum om doorheen te dwalen. De zon was iets minder aanwezig, maar de sangria werd toch maar ingevlogen. We waren immers aan het genieten. Denia verzorgde ons goed.
Op onze laatste dag in Andalusië verkenden we het dorpje Moraíra waar we verbleven. We daalden de villaheuvel af, liepen door wijngaarden, zaten op het strand en regelden twee fraaie flessen rioja. Eén als dank voor de goede zorgen, één voor de eigen collectie.
Halverwege de zondagmiddag meldden we ons op het vliegveld van Alicante en lieten we ons naar Rotterdam vliegen. Het vertrek was wederom niet vanzelfsprekend. Het kon niet zo zijn dat iedereen aan boord 65+ was en wij niet. Onze paspoorten waren duidelijk vervalst.
Inmiddels kijken we alweer met weemoed terug op ons verblijf in Andalusië. Rioja, sangria, sinaasappels, zon, mooie oude stadscentra... misschien komen we ooit met de camper terug!
Eind 2009 bereikte ons het bericht dat de familie van Marjolein zich tijdelijk in de Spaanse zonneschijn zou vestigen. Je moet wel erg onbeleefd zijn wil je niet op visite gaan!
Op donderdagavond vertrokken we met onze vrienden van Transvertragia naar Alicante. We kwamen het vliegtuig echter niet zomaar in. Het was namelijk wel heel erg vreemd dat alle passagiers een 65+-kaart hadden en wij niet. In Alicante werden we opgepikt door Marjoleins ouders. Het dorpje Moraíra was onze bestemming. Een dorpje tegen een heuvel op met lichtgekleurde, forse huizen. Zij verbleven daar in een villa met fraai uitzicht, wij werden beloond met een privéverblijf in een hostel in de buurt. Onderweg zagen we trouwens Benidorm liggen met zijn flats... wat een onaantrekkelijke bende!
Op vrijdag stonden we vroeg op. Per auto en per spoor bewogen we ons richting Valencia. Een fraaie stad met lentetemperaturen. Onder een drukkende zon (20 graden) bekeken we Valencia's mooiste. We starten met onze dierenvriendjes in het Oceanográfico, het grootste aquarium van Europa. Daarna liepen we door een in een park omgetoverde rivierbedding naar het stadcentrum. Het stadscentrum bracht het gewenste resultaat. Fraaie gebouwen, kerken, een kathedraal en smalle straatjes zoals ze in Spanje moeten zijn. Uiteraard bracht het uitzichtpunt op de kathedraal Nederlanders met zich mee, maar ook zicht op Estadio Mestalla, het stadion van FC Valencia. Na een aardige tippel door het centrum zetelden we ons in de zon met een karaf sangria. Zwaarverdiende zon! Na een uurtje grillen en mensen kijken verzamelden we in de tapasbar Canovas. Samen met Marjolein haar ouders werden de diverse tapas getest en werd de dag met een cerveza en een rioja afgerond.
Zaterdags lieten we ons afzetten in Teulada, alwaar de tram vertrok. De tram reed ons door de heuvels, langs kleine dorpjes en langs legio sinaasappelbomen naar het kustplaatsje Denia. Aan de boulevard ademde het toerisme en waren de Hollanders, Engelsen en Duitsers volop aanwezig. De echte aantrekkingskracht was echter het oude centrum op de heuvel. Een heuvel vol met witte huizen, smalle straatjes en bovenop een fraaie kerk met blauwe koepels. Echt een leuk centrum om doorheen te dwalen. De zon was iets minder aanwezig, maar de sangria werd toch maar ingevlogen. We waren immers aan het genieten. Denia verzorgde ons goed.
Op onze laatste dag in Andalusië verkenden we het dorpje Moraíra waar we verbleven. We daalden de villaheuvel af, liepen door wijngaarden, zaten op het strand en regelden twee fraaie flessen rioja. Eén als dank voor de goede zorgen, één voor de eigen collectie.
Halverwege de zondagmiddag meldden we ons op het vliegveld van Alicante en lieten we ons naar Rotterdam vliegen. Het vertrek was wederom niet vanzelfsprekend. Het kon niet zo zijn dat iedereen aan boord 65+ was en wij niet. Onze paspoorten waren duidelijk vervalst.
Inmiddels kijken we alweer met weemoed terug op ons verblijf in Andalusië. Rioja, sangria, sinaasappels, zon, mooie oude stadscentra... misschien komen we ooit met de camper terug!
-
31 Januari 2010 - 15:24
Marc:
Wat! Zijn jullie nou al weer op reis geweest! Lekker hoor. -
31 Januari 2010 - 15:56
Ester:
Een zonnetje, witte huisjes en sangria, dat klinkt als een heerlijk weekendje weg. Wat leuk van de familie van Marjolein om jullie uit te nodigen (en natuurlijk het transaviasponsorprogramma ;) ) -
31 Januari 2010 - 19:44
Sharon:
oh oh oh wat een straf wat een straf.. ik heb met jullie te doen hoor... ;P -
31 Januari 2010 - 20:16
Joely Pedersen:
Hoi Marjolein en Stephan
Wel een beetje laat maar nu pas lees ik jullie reisverslag.
Stephan Paella vergelijken met nasi???
Is dat hetzelfde als een knappe romantische spanjool en ... ach laat maar je weet wel wat ik bedoel.
Bij het volgende bezoekje iets meer tijd er voor nemen.
Ik heb weer genoten. -
31 Januari 2010 - 20:47
Hetty:
Fijn dat jullie genoten hebben van dit weekend. Wij zijn heel benieuwd naar jullie foto's. En nu maar weer toeleven naar de week wintersport in maart. Daar lezen we t.z.t. ook wel weer over op jullie site. Hopelijk heeft Marjolein meer skitalent dan ik! Hartelijke groetjes uit Lelystad. -
02 Februari 2010 - 10:58
Nico:
Ja wereldreizigers, inmiddels hebben we de spaanze zon weer verruild voor het Nederlandse winterweer.
Bbbbrrrrrr
Hadden we daar maar langer gebleven.
Nico
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
