Soa Torajaland

Selamat siang,

Indonesië is dit najaar de plaats van handeling en wel met een speciaal tintje. We hebben twee plompe Hollanders meegenomen. Niet alleen om de kosten te kunnen drukken, maar ook omdat Marie-Emilie (Rietje) en Toke (Tokkie) lid zijn van onze Rotterdamse alcoholistenvereniging. Het is alcohol dat ons bindt! De een kan er niets van hebben, de ander begint te trillen na 24 uur zonder wijntje, een wordt hitsig en belaagt dan mannen en de laatste kijkt uit naar de ellende die van al die drank zal komen. Marjolein is hier overigens voor het eten, Tokkie wil een cultuurschok, Rietje kijkt wel als er maar drank is en ondergetekende komt voor mantaroggen en andere dieren. Lees en huiver!

Op 9 oktober vertrokken we in de avond naar Bali. Direct werd de elite van de paupers gescheiden, want Rietje kreeg een upgrade naar de business class. Het vee bleef gewoon zitten voor een slapeloze nacht zonder champagne en diner a la carta. Gewoon chicken or pasta! Na 16 uur ellende en een tussenstop in Singapore landden we in Denpasar op Bali. Snel naar de villa, biertjes aanschaffen bij de warung tegenover en tegemoet komen aan die alcoholbehoefte.

De eerste dag begon met een concert van hanen en honden. Welkom buiten de Randstad. We testten daarna het strand, het verwoeste koraalrif en de hitte. In de middag namen we een taxi naar de tempel Tanah Lot aan de westkust. De zonsondergang aldaar deelden we met hordes toeristen en volgden we op met saté en cocktails in toeristenwalhalla Kuta.

Toen volgde een vervelend ochtendje. Rietje en Tokkie willen naar Lombok voor de beklimming van de Rinjani en wij willen naar de komodovaranen. Prima dat de wegen even scheiden, maar het regelen ervan ging traag en lastig. Geen tourbureaus hier waar je even met een zak geld naar binnen stapt. Bellen, bankoverschrijvingen en taalproblemen waren het devies. Na vijf uur kloten kapten we ermee en namen een taxi naar de rijstvelden van Ubud. We begonnen met heerlijke gerechten met uitzicht op de rijstvelden en konden er weer tegenaan. Na slaags te zijn geraakt met makaken in het apenbos, liepen we een rondje rijstvelden. Altijd leuk: kleine tempels, kinderen op brommers, buffels en eenden, droge en natte rijstvelden, kokosnootje slurpen en zwaaiende kinderen. En ineens was daar een wijnbar waar we ons semi-profi vol lieten lopen met chardonnay.

13-10-2013... De grote dag, klaar om de geschiedenisboeken in te gaan als de dag dat Stephan na ze jaren zeiken eindelijk zijn mantarog kon gaan zien. Zou lachen zijn als hij ze niet zou zien en Rietje die nog nooit had gesnorkeld er ineens een handvol zou zien. En uiteraard liep het zo. VLOEK!

In de ochtend werden we ingescheept voor een snorkel- en duiktrip bij het eiland Nusa Penida. Daar was Manta Point, de beste plek in Indonesië om manta's te zien. Ook was daar crystal bay waar mola mola's (grote zonnevissen) zitten. Vol spanning ging ik de diepte in op zoek naar de manta's... Eindelijk ging het dan gebeuren, maar nee. Ik behoorde tot de tweede groep in een half jaar die de manta's niet had gezien. Strontchagrijnig stapte ik na de duik aan boord en de bom barstte toen de dames vertelden dat ze er tijdens het snorkelen vijf hadden gezien. Niet te geloven! De mola mola zat er uiteraard ook niet in en een enkel schildpadje kon niet boeien. Het verwende kind moest in al zijn onfortuin nog zijn best doen om de volgende dag nog een keer mee te kunnen. Dat lukte op de valreep.

De volgende dag vertrokken Tokkie en Rietje naar Lombok voor een driedaagse afmatting op de Rinjanivulkaan. Ze hebben het overleefd, zonder sexy gids, ondanks een koude tentnacht en het gekluns van Rietje. Die jankt al als ze een bamboebruggetje over moet, dus chapeau. Marjolein had de barre taak de komodotrip te regelen en Stephan ging op mantaherkansing. Niemand aan boord snapte dat ik ze de dag ervoor niet had gezien. Deze keer moest het toch lukken? Bij de afdaling was er dan ook direct een mantarog het water aan het filteren op plankton... eindelijk kon de vlag uit! Hij was gaaf en groot! Eindelijk die mantarog gezien en een obsessie teneinde!

De dag erna namen we onze handgeschreven boardingpassen in ontvangst voor de vlucht naar Labuan Bajo op het eiland Flores. Na aankomst werden we in een bootje gepropt en voeren we naar het eiland Rinca. Rinca en het eiland Komodo huizen een paar duizend komodovaranen en die wilden we toch even zien. Het zijn varanen van drie meter lang, ze lusten best een mensje, zijn goed in loeren en giftig. Onderweg naar Rinca zagen we veel vulkanische eilanden met palmbomen en savanne en ook een dolfijntje plonsen. Aan boord ging het al snel over arak (lokale drank) en de zee was volstrekt kalm, dus dat scheelde een kotsrondo. We kwamen laat aan op Rinca, maar het betekende wel dat we het park voor ons alleen hadden. We zagen direct al een makaak en een hert. Bij de receptie lagen gelijk al drie komodovaranen te chillen, maar voor die huisdieren waren we niet gekomen. We liepen verder langs een wurgboom die een palm aan het pletten was, een bijenkorf, veel kleine hagedisjes, een buffel, weer een makaak, een wild zwijn en ineens lagen er twee komodovaranen bij hun holen! Weer een wens in vervulling! Uurtje wandelen en aardig wat dieren en zes varanen gezien. De nacht viel, geweldig lekker eten kwam in grote hoeveelheden voorbij en we namen de gids mee door de westerse muziek.

Na een ochtend varen kwamen we aan bij het eiland Komodo. Hier zijn de varanen groter, maar ligt ook het strand vol plastic. Alles gaat hier overboord. Bij de receptie en het restaurant lagen nog eens vijf grote varanen. Een stuk groter en ze keken link uit hun ogen, wachtend op het moment dat je te dichtbij komt. Zoals Marjolein heel even. Na een rondje eiland was de score alweer mooi: herten, een cobra, kaketoes, duiven en ja hoor... een grote dikke vette varaan in de bosjes. Echt gaaf! Dik tevreden verlieten we het eiland en gingen nog een paar keer te water voor een snorkelsessie. Na een middag lekker varen legden we weer aan in Labuan Bajo. De zon ging onder terwijl we op een dakterras mensen zaten te kijken en we maakten ons op voor de hereniging met de alcoholisten op Lombok.

We vlogen terug naar Bali, lagen lekker aan het strand, net als de dames deden op Lombok, en vertrokken de volgende dag maar Makassar op het eiland Sulawesi. Op Sulawesi heeft ons KNIL na de oorlog nog wat ellende aangericht en we gaan kijken of we aansprakelijk worden gehouden. Met twee uur vertraging landden we in Makassar en braken barre tijden aan. Regen, verkeersinfarcten, brak hotel, geen informatie over de stad (de lonely planet was nog op Lombok) en taalproblemen bij de receptie. Na wat handen- en voetenwerk werd het paleis van de sultan de bestemming, maar we kwamen er nooit aan. Doelloos en vol honger doolden we rond door een megastad die ineens geen restaurants meer had. Het paleis en Fort Rotterdam vonden we niet en een taxichauffeur zette ons af op het vliegveld, want daar moeten alle toeristen toch zijn? Van ellende dus maar op het vliegveld gegeten. Zucht!
Om elf uur kwamen de twee bergbeklimmers lallend het hotel binnen, haalden ons uit onze slaap en zeurden over spierpijn. Vrouwen...
Maar wat denk je van die moslims? Die zijn niet lekker. Om vier uur des nachts bleek dat we een moskee in de hoteltuin hadden staan en Ali ging er vol voor met zijn speakers. Wat een gek!

De bus naar Tana Toraja! Eindelijk goed nieuws, die was snel, koel en half leeg. Acht uur lang crossten we langs rijstvelden, bamboehuisjes, moskeeën, buffels, burka's, markten en riksja's. Torajaland bleek heel mooi! Het is hier afgeladen met prachtige rijstvelden op terrassen en traditionele huizen in buffelhoornvorm. In Torajaland kwamen Tokkie en Rietje ook los.

Tokkie gaat met mij de bruinheidscompetitie aan, Rietje wil wit blijven. Marjolein en Rietje willen Tokkie slijten aan een gespierde Bask, Tokkie sluit niet uit dat hij voor haar valt. Rietje huppelt als een blije doos door de rijstvelden, maar verstijft bij bamboebruggetjes. Over verstijven gesproken... Tokkie en Rietje zijn zojuist met een kale Indo achterop de brommer gesprongen voor een fles bacardi lemon. Hij helpt op dit moment mee die op te drinken. Na twee dagen langs rijstvelden, leuke dorpjes, zwaaiende kinderen en rotsgraven staan we nu aan de vooravond van een hete avond. Er is drank, we zijn vermoeid door de kraaiende hanen in de nacht, er komt zo een Bask, misschien Toke ook wel, Spanjaarden staan met ons klaar voor een avond vol zang, de Indo staat klaar voor Toke, Rietje vindt dat zijn tattoo niet erg is, het licht kan uit. Het wordt een vuig avondje! Ik sluit niet uit dat we morgen Torajaland verlaten met enkele katers, wellicht een soa of twee en een lachende Stephan die het als enige nuchtere heeft vastgelegd.

Vandaag ook nog een uitvaartceremonie bijgewoond. Zwijnen en buffels werden geofferd, mensen in klederdracht, zowaar koffie met cake en een ceremonie voor iemand die al twee jaar geleden was overleden. Het spijt me, ik kan niets serieus meer typen met drie lallende viswijven en een gitaarspelende Indo aan tafel. Dit loopt fout.........